De waarheid over wijn

Wijn Leiden

 

 

 

 

Wat is de oorsprong van wijnen en waarom bevatten ze alcohol?

Ik weet niet of je het ooit eerder hebt gehoord, maar de kans is groot dat je nog nooit een wijndiner hebt gehad. Het is niet de norm in Amerika en ondanks een groeiende vraag ernaar, is het nog steeds een ongebruikelijke gewoonte. Wijn werd eigenlijk voor het eerst geïntroduceerd in de mediterrane landen Italië, Spanje en Griekenland, maar de verschijning ervan in Amerika is meer te danken aan de rol van de Verenigde Staten in de wereld van de wijn. Wij brachten het naar de Europeanen en we zijn niet helemaal zeker van de exacte introductie van wijn, maar één ding is zeker, wij introduceerden bier bij de Amerikanen. Het is duidelijk dat we er ook schuldig aan zijn.

Volgens sommige historici waren de kolonisten in Amerika ook de eersten die de smaak van alcohol te pakken hadden en waren zij ook de eersten die alcohol op niet-alcoholische basis serveerden. Alcohol bestaat inderdaad al sinds het allereerste begin der tijden. Sommige onderzoekers beweren dat reeds in de oude Soemerische tijd alcohol werd gedronken door de goden. Laten we enkele andere mythes bekijken en nagaan of ze op feiten berusten.

Indiase overpeinzingen: Het woord Indiër is afgeleid van het Sanskriet en betekent “ken mijn verblijfplaats”. Dit is een zeer interessante gedachte en het lijkt alsof het waar moet zijn, maar veel onderzoekers zeggen iets anders. Wat is de echte waarheid? Wel, je hebt misschien gehoord dat het woord komt van het woord voor ei maar dat is niet de hele waarheid. Het woord komt van de eerste klank van de term, namelijk “a”, en de betekenis “plaats waar gezellen nieuws en verhalen uitwisselen onder gelijken”, die in vele culturen wordt aangetroffen. Indisch eten is daarom altijd beschouwd als “natuurlijk” voedsel en wijn wordt beschouwd als een “natuurlijke” drank.

Zoals u ziet, kan alcohol worden beschouwd als een zeer belangrijke sociale ervaring, zelfs in conservatieve samenlevingen. Misschien heeft de gemiddelde Indiër er een hekel aan als zijn vrienden vaak te veel drinken en ruzie maken, maar ze kunnen tenminste niet bijten tot ze huilen of elke dag een aspirine nemen als je je een beetje slecht voelt, een slokje nemen zonder te kauwen, niet met woorden vechten als je mond vol wijn zit.

Maar goed, zijn chocola en koffie niet hetzelfde als noten en koekjes? Dat is een vreemde vraag. Hoewel mij geen studies bekend zijn waarin de kwestie rechtstreeks aan de orde wordt gesteld, kan ik mij niet voorstellen dat het mogelijk zou zijn een dergelijk punt te bewijzen. In ieder geval is het antwoord zowel ja als nee.

Allereerst is het waar dat chocolade en koffie in de eerste plaats koolhydraathoudende dranken zijn, dus het eten van chocolade en koffie draagt niet bij aan uw glycemische index. En hoewel sommige chocolades en koffiesoorten vitamine C bevatten, gaat het om een kleine hoeveelheid die niet van groot belang is. Dus als je genoeg energie hebt om van alcohol te genieten en toch een goede nacht te hebben, zullen die chocolaatjes en koffies wel voldoen. Maar als je de volgende ochtend meer dan genoeg energie hebt om het de moeite waard te maken een kop koffie en/of chocolade te drinken, is dat niet zo’n goed idee.

Het is ook waar dat alcohol het “twee-energie” spel voedt. Als je je dat kunt herinneren, is het hoogstwaarschijnlijk een rode en witte stieren sessie geweest die je naar meer liet verlangen. beide kunnen je aan eten doen denken. Voedsel draagt altijd een zweem van herinnering in zich. Ik herinner me dat ik als kind mijn druiven plukte met aardbeienjam, of dat ik als kind het winkelwagentje van mijn zus voortduwde langs de groentenafdeling waar ze netwerkklossen hoog opstapelde met collard greens. Beide leidden ertoe dat ze de winkel verliet met een enorme verpakking zalm die nauwelijks in haar kar paste. Die herinnering is verser dan de zalm die ze met haar eigen handen kocht, en dat is waarschijnlijk de reden waarom ze niet de moeite nam om hem mee naar huis te nemen. Wat mij betreft, mijn moeder gaf me op haar verjaardag een paar potten honing en ik knalde de dop erop, zuinigjes om de kostbare olie erin te bewaren.

Het begon allemaal toen ik een kind was. De persoon die me dit verhaal vertelde was mijn nicht. Ik herinner me haar niet… Zeg, zeg eens wat? Wel, ze zei dat mijn naamgenoot een beer was en vanaf het moment dat ze dat zei, kreeg ik meteen het gevoel dat het een interessant verhaal was. En hoe meer ik erover nadacht, hoe meer ik er zin in kreeg.

Ik kan me niet herinneren dat ik ooit honger had. Behalve een paar keer naar de buren toen ik klein was, was ik altijd op zoek naar vers, lekker fruit. Ik herinner me dat ik een buurkind vond, betrapt bij het verkopen van honing in zijn fruitkar. Ik weet niet waarom, maar ik keek toevallig op de juiste plaats, op het juiste moment. Wijnproeverij

lees meer:

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *