De geschiedenis van het Nederlands

 

 

 

Oud Hollands snoep

 

Soms leek het wel of oud Hollandse snoepfabrikanten niet eens nadachten over het idee om een nieuw product op de markt te brengen. Zoals veel andere dingen in het verleden, lijkt het idee van marketing volledig te zijn verdwenen. Natuurlijk zijn er nog de glossy’s die de huidige trends proberen te projecteren, en ook de uitgiftetijdschriften, maar die zijn schaars en ver te zoeken. Marketing lijkt volledig te zijn verdampt.

De geschiedenis vertelt zijn eigen verhaal

Wat we wel weten is dat er veel verschillende verhalen verbonden zijn aan het leven van de Britse snoepfabrikanten. Niet veel snoepmakers kunnen in alle eerlijkheid zeggen dat hun uitvindingen niet het geesteskind van iemand anders waren. De geschiedenis van het Nederlandse snoepgoed is interessant om te lezen, omdat het ene verhaal na het andere de revue passeert.

Aan het eind van de negentiende eeuw namen de Nederlanders de macht over Oliveranto in Nederlands-Indië over en suiker was het hoofdvoedsel van de uiteindelijke Nederlandse kolonisten. De Nederlanders gebruikten deze kennis om het snoepgoed dat door de indianen werd gemaakt en door heel Europa werd geëxporteerd, op een slimme manier te inspecteren. Zij kwamen met de allereerste soort snoep waarvan wij vandaag de dag nog steeds in al zijn vormen genieten, die Krating Dahet werd genoemd. Dit was een product op basis van rietsuiker, dat zeer goed wasbaar is en een bros en hard snoepje oplevert met een zeer unieke smaak.

In 1835 werd door de Nederlanders suiker geteeld in New South Wales, Australië. De behoefte aan een betrouwbaarder gewas leidde ertoe dat Australië de belangrijkste kolonie van die tijd werd en aan het begin van de jaren 1840 werd voorzien in Portugese suiker. Dit hield ook niet op en leidde zelfs tot de teelt van suikerriet in West-Australië en de suiker kon worden gekocht door de suikerrietmijnwerkers, die een niche voor zichzelf uitbouwden.

Naarmate meer en meer suiker werd geteeld, werden pogingen ondernomen om het proces te standaardiseren om te voldoen aan de uiteenlopende eisen van een groeiende kolonie van voornamelijk mannen uit de arbeidersklasse. In een tijd waarin er grote behoefte was aan regelmatige maaltijden, was er vraag naar gestandaardiseerde snacks. De standaardisatie van ijsthee was een van de grootste stappen op weg naar het ontstaan van de snack die we vandaag kennen.

En een van de eerste dingen die gestandaardiseerde thee was, waren de mengsels van theebladeren die werden gebruikt om ze in te koken en een geconcentreerde thee te vormen. Jellies, kauwgom en tandpasta waren allemaal de schepping van dezelfde geest en er werd niet eens aan gedacht. Het was pas na de massale standaardisatie van thee dat het klonteren van thee in thee-extracten en geleien werd gescheiden.

Naarmate de tijd verstreek, probeerden de twee vleugels van de thee zo veel mogelijk gescheiden te worden. Een van de vele redenen daarvoor was dat de oorspronkelijke thee niet van de theeboom afkomstig was. Het was een mengsel van Indiase en Chinese thee dat werd gebrouwen en op smaak werd gebracht met allerlei kruiden en aroma’s. De volgende vraag is dus natuurlijk: Wat was de eerste oorzaak van de kip- of de ei-allergie?

De traditionele Chinese ei-allergie Hun reactie was dezelfde die de westerse wereld heeft. Ze wilden het roerei niet eten, en pas na veel aandringen aten ze het ei eindelijk. Dit is het moment waarop de geïrriteerde Chinezen dingen zouden zeggen als Dit is zo oneerlijk! Hoe kun je een roerei eten, en dat ei niet in je eigen mond stoppen?

Het roerei en de Chinese reactie Het is gemakkelijk te zien dat het roerei en de Chinese keuken nog steeds een verre relatie hebben. Hoewel roerei in de Verenigde Staten populair is, wordt het in China vaker gebruikt bij diners en bij de meeste andere maaltijden. Hoofdgerechten, kleine voorgerechten en desserts worden allemaal met roerei bereid.

Lees hier meer over:

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *